Yalancı Gökyüzüm

Yalancı Gökyüzüm

Başımı dayıyorum parmaklıklarıma gökyüzünü izliyorum. Uzakta ta uzaklarda bir çocuk parkı görüyorum, bir dede torununu sallıyor salıncakta. Bir çocuk kumdan kalelerini yapıyor o kadar özeniyor ki sanki eylül fırtınalarında yıkılmayacak, sarsılmayacak. Özeniyor kumdan kalelerine kaleler özenle büyüyor. Parkın giriÅŸinde pamuk ÅŸekerci çubuklara sarıyor pembeleÅŸmiÅŸ ÅŸekerleri. Parkın diÄŸer ucunda baloncu nasılda dolamış sol koluna balonları, ufak bir kız annesinin eteÄŸine sarılmış gösteriyor balonları. Uzaklarımda leylek ordusunu görürüm, haliyle göç vakti sıcak iklimlere yolculuk. Yolcu her daim hancısını bulur. Parmaklıklarıma dayamışım başımı izliyorum göz kapaklarımın ardındaki gökyüzümü. Aslında parmaklıklarımın dibinden kocaman kara duvar karşılar gözlerimi. Dedim ya sevgili göz kapaklarımın ardındaki gökyüzümü izlerim. Başımı parmaklıklarıma dayayıp, gözlerimi kapatıp kendi içimdeki gökyüzünü ve gökyüzümün içinde barınan canlı cansız varlıkları izliyorum. Gerçekte ne çocuk parkını görürüm nede pamuk ÅŸekerciyi, baloncu dede ve torunda benim hayal kahramanlarımdır aslında onlar yoklardır. Onları yaÅŸatmasam sunide olsa ben yaÅŸayamam sevgili.Birden demir kapı açılır gardiyan yemeÄŸimi getirmiÅŸtir yemeÄŸim eylül fırtınasının soÄŸukluÄŸudur üÅŸürüm eylül fırtınalarında.

Eylül fırtınası alıp getirmiÅŸtir kısık lambası, leÅŸ bir kokusu, paslı ranzamın olduÄŸu hücreme eylül fırtınasının evlatlarından sadece bir tanesiydim sevgili…

27.08.2007          24.40