21 Mart 2011, Pazartesi 23:42:53
	Kültür-Sanat
	3 Yorum
	1569 Okunma
Yorum yapmak için tıklayınız!

yorumcu - Her Devrim İlk Kendi Çocuklarını Tüketir...

1940'lı yılların Türkiye'sine Orhan Kemal'in gözünden sert , bir o kadar eleştirel aynı zaman da yine aynı derece de dramatik bir perspektiften bakmayı bu filmle adeta öğreniyorsunuz..Sert mizahın altındaki o dönem eleştirisi size o kadar güzel sunuluyor ki...İnsanların insanlıklarını unuttukları zamanların hikayesi...Sancılı geçen 2.Dünya Savaşı yıllarının yenik çocuklarını size anlatıyor Orhan Kemal...Bir hikaye anlatıyor ama anlattığı hikaye bizim hikayemiz...Bizim topraklarımızın ,bizim insanlarımızın hikayesi..Yaşananları yaşanabilirmiş gibi anlatabilen bir hikaye ki baştan sona dram yüklü ,baştan sona realitesi sorgulanamayacak bir eser..İçindeki ironiyi hem objektif olarak hem de akıcı bir üslupla anlatan Orhan Kemal'in ufak ama ana temasını bozmayan rütuşlarla bugün bile keyifle hem okunup hem de görsel olarak popülerliğini böle filmlerimizle koruması aslında hem bugünü hem de yarını ilgilendiren kounlara değindiğinin en güzel örneği..Zamanın nasıl geçtiğini anlamadığınız,izlerken içinizin burkulduğu ve devrimin çocuklarının yani 1940 Türkiyesinin o kuşagın tamamıyla asla neler yaşadıgını bilemeyecek olsak da yaşadıklarının birazını böyle gözler önüne seren bu tarz yapımlara tarihimizi ve yaşadıklarımızı ,ülkemizin yaşadıklarını bu kadar nesnel ve subjektif olmayan bir gözle yansıttığı için hem övünç duyarak hem de mazimizi anımsayarak ;''O Günlerden Bu Günlere Geldik''diyebilerek tarihimizin en can alıcı noktalarından birisi olan 1940lara tarihimizi merak eden her türk vatandaşının bu yapımlara bir şans verip bu kitapları okuyarak bilgi sahibi olması en büyük önerim olacaktır...

misafir - 72 koÄŸuÅŸ filmi

Etkileyici, seyrederken insanlıktan çıkmış olmanın ,sahtekarlığın, şrfsizliğin yılı ve ya mekanı olmadığını (hatta 40'lı yılların hapishane koşullarında bile) böylelerinin her şartta kazanan olabileceğini boğazınınz düğüm düğüm olarak izliyorsunuz.Yıllar sonra gerçek anlamda oyunculuk yapan bir Hülya Avşar izledim.Ahmet Mekini'de yeniden izlemek artı güzeldi.

misafir - 72 koÄŸuÅŸ

Sefaletin sınırlarının zorlandığı başlangıçta kemik meselesine ibretle baktığım bir filmdi. Dramatik yanı çok fazlaydı fakat işin özünde ana temasında yine şu para denen melet yatıyordu. Yavuz Bingöl iyiydi Hülya Avşar biraz oyunculuğu hatırlamış gibi göründü gözüme. Ayrıyetten ilk yemek pişirdiklerindeki bölümde hepsinin yüzlerinden açlık okunuyordu o bölümde tüm oyuncuları tebrik ederim süper yansıtmışlar gerçekten. Sonu olmayan bir filmdi diyebilirim. Fakat izlenmeli ama çok şey ummadan.